અક્ષયપાત્ર

રેખા સિંધલ

I love you !

ભાન ભૂલીને તને ચાહ્યા પછી

                 ભાન આવતા જ બોલી I love you !

 

મૌનની સરહદ ઓળંગીને લથડી

                 શબ્દોનો ટેકો મળતા જ બોલી. I love you !

 

ઝૂકેલી નજરથી પ્રેમ ઝીલીને પાંપણે

                 આંખમાં આંખ પરોવીને બોલી I love you !

 

શમણામાં ખોવાયેલી બેઠી’તી બારીએ

                  તુજ સ્પર્શથી ઝબકીને બોલી I love you !

 

વ્યથાના વમળોમાં તરતી’તી પ્રેમને સહારે

                  તું પાસ આવ્યો કે ખુશ થઈ બોલી I love you !

 

ન તારા આવ્યાથી ચેન ન તારા ગયાથી ચેન

                   બેચેન મન પર શાંતીની ચાદર તે I love you !

 

(અહીં કહેવાનુ તાત્પર્ય એ છે કે ઊંડો પ્રેમ આપોઆપ પ્રગટતો રહે છે એ બોલકો નથી હોતો. અશબ્દ પ્રેમની કક્ષા ઊંચી હોય છે ‘I love you’ કહેવાની જરૂરયાત જ્યારે જણાય ત્યારે ભાવદર્શનની કમીને શબ્દો વડે પૂરવાની કોશિષ  હોય છે. પ્રેમના દર્શન અને પ્રદર્શનમાં હોય તેવો આ ફેર અહીં દરેક પંક્તિની પહેલી અને બીજી કડી વચ્ચે છે)

February 18, 2009 Posted by અક્ષયપાત્ર | કાવ્ય, સ્વરચિત કૃતિઓ | | 10 Comments

સુહાગરાત

શયનખંડને બારણે તેં પગ મૂક્યો ને

             મારા હ્રદયના ખૂલ્યા કમાડ

ઓરડે થયો અંધાર ત્યાં તો

              અંતરમાં રોશની ઝળાહળાં

ખુલ્યા હોઠો ને બંધ થઈ આંખો

              હાથમાં હાથને મૂકતાં જ ફૂટી પાંખો

આવરણ એક પછી એક સરતાં રહ્યા

              સાથ સરતુ રહ્યુ સહ્યુ ભાન પણ

પળ બે પળની સમાધિમાં નિરાકારનો એક અંશ

              મને માતૃત્વનું ગૌરવ પ્રદાન કરવા

                            મારામાં સાકાર થયો.

February 18, 2009 Posted by અક્ષયપાત્ર | કાવ્ય, સ્વરચિત કૃતિઓ | | 8 Comments