અંજામ

 તણખલાંને તરાપે તર્યા સમંદર મારા વાલમા, 

             હવે હોડીમાં બેઠાને અરે ડૂબ્યા રે લોલ

આંગળીએ વળગીને ચઢ્યા ડુંગર મારા વાલમા,

             હવે ડોલીમાં બેઠાંને અરે પડ્યા રે લોલ

સુંવાળી સેવાળમાં પોઢ્યાતા પાદર મારા વાલમા

             હવે તળાઈમાં સૂતાને અરે લપસ્યા રે લોલ

વૈશાખી બપોરે દોડ્યાતા રણમાં મારા વાલમા

             હવે વાસંતી વાયરે અરે ચકરાયા રે લોલ

વનની વનરાઈમાં મહાલતા જીવન મારા વાલમા

             હવે મહેલમાં બેઠાંને મોત ભાળ્યા રે લોલ

 

(આ રચના એપ્રીલ -2000 માં ગુર્જરી ડાયજેસ્ટના અંકમાં વાંચીને કવિ શ્રી સુરેશ દલાલે ફિલાડેલફિયાથી ફોન કરીને મને પ્રોત્સાહિત કરી હતી. તે માટે હું તેમની ખુબ આભારી છું)

Advertisements
This entry was posted in કાવ્યો, ડાયાસ્પોરીક સર્જન, સ્વરચિત કૃતિઓ. Bookmark the permalink.

4 Responses to અંજામ

  1. jayeshupadhyaya કહે છે:

    સરસ રચના
    લપસણી જમીન અને ઢાળ મારા શહેરમાં
    પાનીએ પાનીએ ઉગી શેવાળ મારા શહેરમાં

  2. યશવંત ઠક્કર કહે છે:

    સુંદર રચના.ગમી.અભિનંદન.

  3. પંચમ શુક્લ કહે છે:

    Welcome to you and your blog on Net Gurjari.
    Nice poem.

  4. nilam doshi કહે છે:

    શ્રધ્ધાના બળે તણખલાને તરાપે પણ જીવનસાગર તરી શકાય.

    વનની વનરાઇ અને વાસંતી વાયરો જીવનમા સદા વાતો રહે ..
    સુન્દર રચના

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s