સુહાગરાત

શયનખંડને બારણે તેં પગ મૂક્યો ને

             મારા હ્રદયના ખૂલ્યા કમાડ

ઓરડે થયો અંધાર ત્યાં તો

              અંતરમાં રોશની ઝળાહળાં

ખુલ્યા હોઠો ને બંધ થઈ આંખો

              હાથમાં હાથને મૂકતાં જ ફૂટી પાંખો

આવરણ એક પછી એક સરતાં રહ્યા

              સાથ સરતુ રહ્યુ સહ્યુ ભાન પણ

પળ બે પળની સમાધિમાં નિરાકારનો એક અંશ

              મને માતૃત્વનું ગૌરવ પ્રદાન કરવા

                            મારામાં સાકાર થયો.

Advertisements
This entry was posted in કાવ્યો, સ્વરચિત કૃતિઓ. Bookmark the permalink.

9 Responses to સુહાગરાત

  1. puthakkar કહે છે:

    નિરાકારનો એક અંશ

    મને માતૃત્વનું ગૌરવ પ્રદાન કરવા

    મારામાં સાકાર થયો.

    સમાધિ અને નિરાકાર આત્‍માનું પ્રગટીકરણ. ગહન બાબત સુંદર રીતે સરળ શબ્દો દ્વારા વ્યક્ત થઇ છે. પ્રશંસનીય.

  2. સુરેશ જાની કહે છે:

    બહુ સંવેદનશીલ વીષયની સંયમ શીલ રજુઆત .

  3. Dipti Chokshi કહે છે:

    graceful poem.I like it
    Dipti Chokshi

  4. Charu Shah કહે છે:

    I am impressed! I didn’t realize that you were truly a poet at heart.
    Good job!

    Charu

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s