વિરહ

ખરે આંસુ
ગુલાબના ઝાકળ થઈ
સુવાસ સાથીની
ચૂંટે લૂંટે કોમળ કર !

Advertisements
This entry was posted in લઘુ કાવ્યો, સ્વરચિત કૃતિઓ. Bookmark the permalink.

1 Response to વિરહ

  1. himanshupatel555 કહે છે:

    તમારા સ્પષ્ટીકરણ પછી મનમાં ગોઠવાયું અને તમારું આ કાવ્ય એ દ્ર્ષ્ટીએ નીજી રહ્યું,વાંચકો માટે
    એ અહીં મુક્યું છેઃ
    “કહેવાની વાત એ છે કે ફૂલને ઝાડ પરથી તોડતો કોમળ હાથ ગમે તેટલો પ્રેમાળ હોય તો પણ ડાળીથી અલગ થવાની ફૂલને જે વેદના અને અસહાયતા છે તેને ઝાડ પરના બીજા ફૂલ દ્વારા બતાવી છે. બીજી રીતે જોઈએ તો આપણે જેને પ્રેમ કરતાં હોઈએ છીએ તેને કેટલી વેદના આપીએ છીએ તેનો ખ્યાલ ક્યારેક નથી રહેતો. ફૂલની જેમ સુવાસ લઈ ખુશ થઈએ છીએ પણ માવજત કેમ કરવી તે ખબર હોય તો કોમળ હાથો તેને ડાળી પરથી તોડે જ નહી ને? ફૂલમાં પણ જીવ તો છે જ. ફૂલને ઝાડ પરથી તોડવું તે ફૂલ પર અત્યાચાર જ છે ને?
    – Rekha Sindhal

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s