પરિવર્તન

આ વાર્તા વિષે થોડું…

પરિવર્તનના સ્વીકારથી જીવન સરળ બને છે એમ માનતા અને મનાવતા આપણે સૌ સામાજિક પરિવર્તનોને જ્યારે ન સ્વીકારી શકીએ ત્યારે તેનાથી અલિપ્ત થવા પ્રયત્ન કરીએ છીએ પણ ક્યાં સુધી? જ્યાં સુધી તે આપણા સંતાનો થકી આપણા ઘરમાં ન આવે ત્યાં સુધી! સ્વીકારના પરમ હિમાયતીઓને પણ અમલમાં મૂકવાનુ કેટલું અઘરૂં પડે છે તે આ વાર્તામાં બે ઘટનાઓ જોડીને દર્શાવાયુ છે. આપણે જે અપેક્ષા અન્ય પાસે રાખીએ છીએ તે જ અપેક્ષા જ્યારે આપણી પાસે રાખવામાં આવે ત્યારે…..??? અમેરીકામા બનેલી સત્ય ઘટનાઓ પર આધારિત વાર્તાનો આ મર્મ છે.

‘મમતા’ વાર્તા માસિકને મોકલેલી આ વાર્તા ઉપેક્ષાના ઢગમાં ક્યાંક ફસાઈ ગઈ હશે તેથી સ્વીકાર તો ઠીક, અસ્વીકાર પણ નથી પામી. ગુણવત્તાના ધોરણનો અભાવ સમજીને અને સામાયિકોમાં જે પીરસાય છે તેનું ધોરણ આપણાથી ઊંચુ જ છે તેમ સમજીને કલમને આપણા પૂરતી સિમિત કરી દેવાની સમજણ કેળવવામાં વર્ડપ્રેસના બ્લોગે સહાય કરી છે. તે માટે વર્ડપ્રેસના આભાર સાથે એક વર્ષ પછી થોડાં પ્રતિભાવોની આશા સાથે અહીં પોસ્ટ કરૂં છું.

તો હવે વાંચો આ વાર્તા…(સત્ય ઘટના પર આધારિત)

“કોંગ્રેચ્યૂલેશન મિ. જહોન, યુ આર પ્રેગ્નંટ!” વિજ્ઞાનની સિદ્ધિ કહો કે મનુષ્યે સર્જેલી વિચિત્રતા પણ મિસ્ટર જહોન હાં, મિસ્ટર જહોન ગર્ભધારણ કરીને પ્રસન્ન વદને પોતાના પ્રયત્નોની સફળતાને વધાવી રહ્યો હતો.રૂમની બહાર નીકળીને પત્ની કેથી સાથે નજર મળતાં જ તે સમજી ગઈ કે રીઝલ્ટ પોઝીટિવ આવ્યુ છે તે પણ હરખાઈ ઊઠી.
કેથી બાળકને જન્મ આપી શકવાની ક્ષમતા ન ધરાવતી હોવાનો એકરાર લગ્ન પહેલાં જ કરી ચૂકી હતી. જહોને ત્યારે કહેલું કે “કંઈ વાંધો નહી, એ કામ હું કરીશ.” મજાકમાં કહેલી તે વાતે આજે હકિકતનું રૂપ ધર્યું હતું.

“ભૂખ લાગી છે ને?” કેથીએ પૂછયું.

“બહુ જ, ચાલ રેસ્ટોરંટમાં જઈએ, ‘ઓલીવ ગાર્ડન’ અહીં નજીકમાં જ છે કહી જહોને ડાબી તરફ ઈશારો કર્યો.

“હાં ચાલ આજે તો જઈએ, પણ હવે બહાર ખાવાનું બંધ” કારમા પ્રવેશતા કેથી કહેવા લાગી.”અને તારે ખોરાકમાં શો ફેરફાર કરવાનો છે તે ડોક્ટરને પૂછ્યુ કે નહી?”

“હાસ્તો વળી, અને આરામ કરવાનું પણ કહ્યું છે.” કહીને તેણે સીટ ઢાળીને ચાલુ કારમાં જ લંબાવ્યુ.

લંચ પછી જહોનને ઘર આંગણે ઉતારી બહારથી જ કેથી જોબ પર ચાલી ગઈ. આમ તો ડોક્ટરને ત્યાં તેણે સાથે જવાની કોઈ ખાસ જરૂર ન હતી. જહોન પાસે પોતાની અલગ કાર હતી જ પણ સુખદુ;ખની નાજુક પળોમાં તેની પાસે ઊભી રહેવા કેથી હમેંશા તૈયાર રહેતી.

ઘરમાં જઈ હળવાશ અનુભવતો જહોન પલંગ પર આડો પડ્યો. ધીરે રહીને જૂલીએ તેના સ્મરણપટ પર પ્રવેશ કર્યો. જહોને આંખો બંધ કરી દીધી. જૂલીથી તે હમેંશા દૂર રહેવા મથતો. તેને યાદ ન કરવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન તે કર્યા કરતો પણ પોતાના અસ્તિત્વના હિસ્સાને કોઈ કેમ કરીને ભૂલી શકે?

“ઘરમાં ચાલ” ડેડીનો સતાવાહી અવાજ સાંભળી જૂલી અંદર દોડી ગઈ…..સાથે જ બીજા બાળકો પણ વિખરાઈને દૂર જતાં રહ્યા.

“તને કેટલીયવાર કહ્યુ છે કે આ છોકરાઓ સાથે કુસ્તી ન કર! છોકરી થઈને કુસ્તીના દાવ કરતા તને શરમ નથી આવતી?” તેની મા એ જૂલી પર હતાશ નજર ઠેરવીને કહ્યુ.

“હું એક છોકરીના દેહમાં કેદ થયેલો છોકરો જ છુ તે તમે સમજતા કેમ નથી? શા માટે મારે છોકરીઓની જ રમતો જ રમવી જોઈએ?” જૂલીએ અકળાઈને સામો પ્રશ્ન કર્યો. બહારનો દરવાજો બંધ કરતાં ડેડીએ આ સાંભળીને કહ્યું,”જે હોય તે, તારે હવે આ બધા સાથે રમવાનું નથી. રમવું હોય તો લોરેન સાથે જજે….”

“લોરેન મને બહુ ગમે છે પણ છોકરીઓની રમતો જ મને નથી ગમતી તેનું શુ?” માબાપે આ સાંભળ્યુ ન સાંભળ્યુ કર્યુ અને રોષથી પગ પછાડતી જૂલી પોતાના રૂમનું બારણુ બંધ કરીને રડવા લાગી.

આંખના ખૂણે અટકી ગયેલા આંસુના બે બુંદને લૂછીને આંખો ખોલી જહોન વર્તમાનમાં પાછો આવ્યો ઊભા થઈ ઓરેંજ જ્યૂસ પી ને તેણે પોર્ચમાં બે ચાર આંટા માર્યા પણ જૂલીની યાદ જાણે હદયની ખુશીઓ શોષી લેતી હતી. પાસે પડેલી ખુરશી પર બેસી તેણે ફરી આંખો મીંચી દીધી. આજનો આનંદ ભલે ભૂતકાળની વેદનાને પી જતો તે હવે જાત સાથે કઠોર થવા નહોતો માંગતો. જૂલી પણ ભલે વિચારોમાં વિહર્યા કરે.

પ્રતિકાર ન કરવાના વિચાર સાથે જ ભૂતકાળના દ્રશ્યો ફરી ઉભરાવા લાગ્યા.

“કાશ, હું છોકરો થઈને જન્મી હોત!” જૂલી રડીને લોરેનેને કહેતી હતી..

“તો હું તને જ પરણતે” તેને હસાવવાના ઈરાદે લોરેને કહ્યુ.

“પણ હું તો જોજેને કોઈ છોકરીને જ પરણીશ! મારે કોઈ છોકરાને પરણીને દુ:ખી નથી કરવો.મારૂં દિલ પુરૂષનું જ છે સ્ત્રીનું નથી.” સ્વાભાવિકતાથી જૂલી બોલી પડી.

“એ તો બધા જાણે છે કે તું ટોમ બોય જેવી છે પણ એથી કંઈ ખરેખર થોડું છોકરો થવાય છે?” લોરેને હસીને કહ્યુ.
“કેમ ન થવાય? હું તો થવાની!” જૂલી આક્રોશથી બોલી ઊઠી અને એમ જ થયુ. કેથીને મળ્યા પછી જાતિ પરીવર્તનની તેની ઈચ્છા તીવ્ર બનવા લાગી હતી. બંનેએ અપૂર્ણતા સાથે એકબીજાનો સંપૂર્ણ સ્વીકાર કર્યો. કેથીને બાળક થઈ શકે તેમ ન હતું અને જૂલીને કાયાપલટો કરવો હતો. ડોક્ટરની મુલાકાતો વધતી ચાલી અને હોરમોનના ઈંજેકશન જૂલીએ નિયમિત લેવા શરૂ કર્યા જેને કારણે થોડા સમયમાં જ દાઢી-મૂછ ઉગવા લાગ્યા. સર્જરી કરાવી છાતી સમથળ કરી પણ કોઈ અકળ પ્રેરણાને વશ થઈ ગર્ભાશય દૂર કરવાની તેણે ડોક્ટરને સ્પષ્ટ ના પાડી.

“તો પછી જાતિ પરિવર્તન અધુરૂં ન કહેવાય?” એવા ન્યૂઝ ચેનલવાળાના પ્રશ્નનો જવાબ શ્રોતાઓને વિચારતાં કરી મૂકે તેવો હતો. ”અધુરૂં તો ખરૂં જ ને? ગર્ભાશય કઢાવ્યુ હોત તો ય અધુરૂં જ રહેત. અધુરાપણુ જગતમાં ક્યાં નથી?” જહોન કે જે પહેલાં જૂલી નામે ઓળખાતો હતો તેણે સ્વસ્થ, શાંત, ગંભીર અને ઘોઘરા અવાજે કહ્યું

“તો પછી સ્ત્રી તરીકેનું અધુરાપણુ તેં કેમ ન સ્વીકાર્યુ?” કેલીએ ન્યૂઝ ચેનલ વતી પૂછ્યું હતું
“હું કોઈ છોકરીના દેહમાં ફસાઈ ગયો છું તેમ જ મને હંમેશા લાગ્યા કરતું હવે હોર્મોન્સથી દાઢીમૂછ ઉગાડ્યા પછી મુક્તિની હળવાશ મેં અનુભવી છે અને બ્રેસ્ટ સર્જરી પછી દિલ પરનો ભાર ઓછો થયો મેં અનુભવ્યો”
જહોનના આ જવાબના પ્રશ્નમાં કેલીએ પૂછ્યુ,”તો પછી ગર્ભાશય શા માટે રાખ્યુ? શા માટે બાળકને જન્મ આપવાની ઝંખના? તે શું સ્ત્રીના લક્ષણ નથી?”

“પુરૂષને શું પોતાના બાળકની ઝંખના ન હોય? વળી સ્ત્રી અને પુરૂષના લેબલ વગરના અસ્તિત્વનો સ્વીકાર કેમ નહી? કેટલાક લોકો માને છે કે હું સ્ત્રીમાં ય નથી અને પુરૂષમાં ય નથી. હું તો માનું છું કે હું બન્નેમાં છું અથવા કહો કે મારામાં બન્ને છે. આત્મા શુધ્ધ હોય તો પછી લેબલની શી જરૂર? મારો આત્મા આ રીતે વિહારવા માંગે છે તો તેનો વિરોધ શા માટે? તે જ મને તો નથી સમજાતું” જહોને કહ્યુ તો ખરૂં પણ જ્યાં ખુદના માબાપનો જ વિરોધ હોય ત્યાં અન્યની તો શી આશા કરવી? અને એ ક્યાં સ્વીકારની આશા રાખતો હતો બસ વિરોધ ન થાય એટલું જ તો ઈચ્છતો હતો. અને તેથી જ તેણે ત્યારે ટી.વી.ઈંટરવ્યુ માટે હા પાડી હતી.

ફક્ત કેથી તેના હ્રદયને સમજી શકી હતી. તે ચિત્રકાર હતી. માતા બનવાની અક્ષમતાને કારણે એકવાર છૂટાછેડા થયા પછી પ્રેમની તેની આશા ડૂબી ગઈ હતી બીજી બાજુ જાતિ પરીવર્તનને કારણે જૂલીને લોરેન જેવી પ્રિય મિત્ર ગુમાવવી પડી હતી.પ્રેમ તરસ્યા આ બે હૈયાનું જોડાણ લગ્નમાં પરિણમ્યુ હતું અને બંને બહુ ખુશ હતાં. બસ ફક્ત કમી હતી સંતાનના કિલ્લોલની! એ પૂરવા બંનેએ ફરી વિજ્ઞાન તરફ આશાભરી મીટ માંડી હતી અને એ આશા આજે ફળી હતી.પત્ની કેથીએ સીરીંજ વડે હોસ્પીટલમાંથી લાવેલ વીર્ય પ્રદાન કર્યું અને આ રીતે આર્ટિફીશીયલ ઈનસેમીનેશનથી મુછાળો જહોન સગર્ભા બન્યો હતો.

પેટ પર પ્રેમપૂરક હાથ ફેરવી ઊભો થઈ તે ફરી બેડરૂમ તરફ જવા લાગ્યો. વચ્ચેની દિવાલે જડેલા એક ચિત્ર પાસે તે અટક્યો. અર્ધનારીનટેશ્વરનું આ ચિત્ર કેથીએ તેને ભેટ આપ્યુ હતુ. ઈંડીયામાં દેવ તરીકે પૂજાતી મૂર્તિનું આ ચિત્ર તેણે ઈંટરનેટ પરથી કોપી કરી જહોન માટે દોર્યુ હતું. ચિત્રમાંના દેવને તે સદભાવથી નીરખી રહ્યો.
“સ્ત્રી-પુરૂષ વચ્ચેના ભેદભાવ ઓગાળવા મથતો સમાજ શા માટે મારી સાથે અતડો વહેવાર રાખે છે?” તે કેથીને પૂછતો. “શા માટે હું બહાર નીકળું છું ત્યારે લોકો મારી સામે વિચિત્ર દ્રષ્ટિથી જોઈ રહે છે?”

હસીને કેથી કહેતી, “આપણે સમાજની દ્રષ્ટિએ વિચિત્ર છીએ અને સમાજ આપણી દ્રષ્ટિએ! તું પણ ક્યાં સમાજ સાથે અતડો વહેવાર નથી કરતો? એ રીતે આપણે સૌ સરખા જ છીએ!“
વિચારોને ખંખેરી બેડરૂમમાં જઈ તેણે ફરી પલંગ પર લંબાવ્યુ. થોડીવારમાં આંખ મળી ગઈ.

એકાદ કલાક પછી એટલે કે સાંજના લગભગ ચાર વાગ્યે ડોરબેલ વાગી. બારીમાંથી જોયું તો ફોટોગ્રાફર સાથે ટી.વી. અને ન્યૂઝપેપરવાળા ફરીવાર આવ્યા હતા. ક્ષણભર તે મુંઝાયો. બારણું ખોલવું કે નહી? તત્કાલ નિર્ણય લઈ મુખ્ય દરવાજા આડે ઊભા રહી તેણે બધાને જતા રહેવા આદેશ આપ્યો.

“શા માટે મારે કોઈને કંઈ ખુલાસા આપવા પડે! મેં કાંઈ ગુનો થોડો કર્યો છે?” મનોમન તે બડબડ્યો.

અકળાયેલ મનને તેણે ટી.વી.માં પરોવવા કોષિશ કરી તો તેમાં પણ તેના ન્યૂઝ નામ સાથે પ્રસારિત થતા સાંભળ્યા. ડોક્ટરને ત્યાંથી સમાચાર લીક થઈ ચૂક્યા હતા તેથી જ ટેલિવિઝનવાળા ઘર સુધી પહોંચી ગયા હતા. આટલી જલ્દી જાહેરાત થશે તેની તેને કલ્પના ન હતી. ડોક્ટરને જાહેર કરવાની છૂટ આપીને તેણે ભૂલ તો નથી કરી ને? આવતા કાલના અખબારમાં લોકોના પ્રત્યાઘાત પણ છપાશે. શું તેનાથી જીરવી શકાશે? તેને ચિંતા થવા લાગી.

થોડીવારમાં કેથી આવતાં વાતાવરણમાં પ્રસન્ન થઈ ગયુ. બંનેએ સાથે મળી રસોઈ કરી પછી જમીને પોર્ચમાં બેઠા. સંધ્યાના ગુલાબી રંગોની સાક્ષીએ બન્ને ભવિષ્યની યોજનાઓ ઘડવા લાગ્યા.

“જહોન, દિકરી આવશે તો માયા નામ રાખવું છે. મને એ નામ બહુ ગમે છે.”

“ માયા! એટલે શું?”

“તે તો મને ખબર નથી પણ કહે, દીકરો આવશે તો શું નામ પાડીશું?” કેથીએ પૂછ્યું.

“પણ જોડીયા બાળકો હશે તો?” કહીને ગંભીર થઈ ગયેલા જહોનના મનમાં વિચાર ઝબકી ગયો કે મારા જેવી સ્થિતિવાળુ બાળક જન્મશે તો?

“આપણે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરીશું કે બાળકને કોઈ જ કોમ્લીકેશન ન હોય” જહોનના મનની વાત પામી જઈ કેથીએ સાંત્વન આપ્યુ.

ઈશ્વરે એમની પાર્થના સાંભળી હોય તેમ પુરા માસે તંદુરસ્ત દીકરી જન્મી. ઉમંગ-ઉલ્લાસમાં પુત્રી માયાનું બાળપણ ઝડપથી વીતી ગયુ. સમયની રેત સરતી રહી…..પરણીને અલગ રહેવા ગઈ ત્યાં સુધી મા કેથી અને બાપ જહોનના લાડ પ્યારથી તેનું ગુંજન ઘરના વાતાવરણને મધુર કરતું રહ્યુ.

માયાના જન્મબાદ બે વર્ષે જન્મેલો ડેવિડ પણ હવે દાઢી કરતો થઈ ગયો હતો અને પોતાનો અલગ માળો બાંધવાની તજવીજમાં હતો. સ્વભાવે શાંત પણ થોડો અતડો ડેવિડ મા બાપની લાગણી ન દૂભાય તેનું પૂરતું ધ્યાન રાખતો હતો.
સમયની ગતિ પર જહોનની જીવનનાવ સ્થિરતાથી વહેતી હતી ત્યાં અચાનક એક બીના બની.

એક રાત્રીએ ડેવિડને ઘરે આવતાં મોડું થવાથી કેથી અને જહોન દિવાનખંડમાં ચિંતાથી રાહ જોતા હતા. ક્યાં હશે? શું થયું હશે?ની ચિંતાથી બન્ને જાગતાં હતાં. ડેવિડનો સેલફોન પણ સ્વીચ ઓફ હતો. આતુરતાથી રાહ જોતા બંને દિવાનખાનામાં બેઠાં હતા. રાત્રીના લગભગ એક વાગ્યે ડેવિડ ઘરે આવ્યો.

“કેમ મોડું થયું? તને ખબર નહોતી કે તારી મા ચિંતા કરતી હશે?.” જહોને જરા અકળાઈને પૂછ્યુ.

“તે મારી માતા નથી.” ડેવિડના કઠોર શબ્દોથી કેથીને વજ્રઘાત લાગ્યો.આંસુ ખાળતી તે બાથરૂમ તરફ દોડી ગઈ.

“તું શું બોલે છે તેનું તને ભાન છે?” ગુસ્સા સાથે પૌરૂષી અવાજે જહોને તેને પડકાર્યો.

“મારી મા તો તું છે અને મારો બાપ કોણ છે તે તને ખબર હોય તો મને કહે!” ડેવિડના આ બદલાયેલા રૂપથી આઘાત પામેલ જહોન સ્તબ્ધ થઈ તેના સામું જોઈ રહ્યો.

“મારે તમને બન્નેને કંઈક કહેવું છે” કહી ડેવિડ સોફા પર બેસી ગયો.

બાથરૂમ પાસે જઈ પ્રેમપૂર્વક કેથીને બોલાવી સ્તબ્ધ બની જહોન તેની સાથે સામેના સોફા પર ગોઠવાયો. કેથીએ બંને બાળકોને નિસ્વાર્થ પ્રેમથી ઉછેર્યાનો તે સાક્ષી હતો તેથી કેથી માટે તેને વધારે લાગી આવ્યુ હતું.

કેટલીક ક્ષણો એમ જ પસાર થઈ ગઈ પછી ઊંડો શ્વાસ લઈ ડેવિડ મક્કમ અવાજે કહેવા લાગ્યો.

“મારા જીવનનો રાહ મેં નક્કી કરી લીધો છે અને મને ખાત્રી છે કે તમે મને મારી રીતે જીવવા માટે રજા આપશો. આવતી કાલથી હું સ્ટીવ સાથે રહેવા જવાનો છું સ્ટીવને તો તમે ઓળખો જ છો જે હવે મારો બોયફ્રેંડ છે”

“વ્હોટ………???” જહોનના આ નવાઈભર્યા પ્રશ્નને અવગણી, જરા અટકીને ડેવિડે આગળ બોલવા લાગ્યો,

”અમે બંને લગ્ન કરવાના છીએ અને તેથી બાજુના રાજ્યમાં રહેવા જઈએ છીએ જ્યાં ગે મેરેજ લીગલ છે. અહીં આ રાજ્યમાં સજાતિય લગ્ન કાયદેસર ગણાતા ન હોવાથી અમે બંનેએ આ નિર્ણય લીધો છે.”

અવાચક બની કેથી અને જહોન (કે જે એક જમાનામાં જૂલી નામની છોકરી હતી તે) આશ્ચર્યભર્યા નેત્રે એકબીજાને જોઈ રહ્યા અને ટીક ટીક કરતી રાત્રી પરિવર્તનનો પવન લઈ અનંતના સરોવરમાં ડૂબકી લેવા સરતી ચાલી…..

Advertisements
This entry was posted in ડાયાસ્પોરીક સર્જન, વાર્તા, સ્વરચિત કૃતિઓ. Bookmark the permalink.

6 Responses to પરિવર્તન

  1. jjkishor કહે છે:

    રીઅલ હોય કે ન હોય, શું ફેર પડે છે ? વાર્તાનું પણ એક જગત હોય છે તેને સાચું જગત માનો એટલે જવાબ મળે છે. ફિલસુફો તો આ રીઅલ જગતનેય સાચું કહેતા નથી…..પ્લેટો સાહિત્ય–કલાઓને નકલની પણ નકલ કહે જ છે ને. સર્જકના મનમાં જે સર્જાય છે તે કાં તો ક્યારેક બનેલો બનાવ હોય છે ને ક્યારેક ‘બનવાનો’ બનાવ હોઈ શકે છે. સર્જકને એટલે જ તો બ્રહ્મા કહ્યો છે.

  2. chandravadan કહે છે:

    ”અમે બંને લગ્ન કરવાના છીએ અને તેથી બાજુના રાજ્યમાં રહેવા જઈએ છીએ જ્યાં ગે મેરેજ લીગલ છે. અહીં આ રાજ્યમાં સજાતિય લગ્ન કાયદેસર ગણાતા ન હોવાથી અમે બંનેએ આ નિર્ણય લીધો છે.”
    >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
    A Varta based on the Reality of the present time. The rules of the Society are made to suit the existing time…in the passage of the time, the “hidden true feelings”of the humanity can not be anymore kept secret, and a “revolt” is started by ONE…and the OTHERS also dare to express the suppressed feelings.
    This is the PARIVATAN in the SOCIETY !
    DR. CHANDRAVADAN MISTRY
    http://www.chandrapukar.wordpress.com
    Rekhaben…Hope to see you on Chandrapukar.

  3. lata j hirani કહે છે:

    આ સત્ય ઘટના હોય તો ખળભળાવી મૂકે એવી વાત કહેવાય…. લતા

  4. nilam doshi કહે છે:

    is this real story ?

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s