Category Archives: સ્વરચિત કૃતિઓ

સ્વરચિત કૃતિ

જીવન ઝરમર – સ્વ. શ્રી વી.સી. ચૌહાણ

આજથી પચાસ વર્ષ પહેલાના સમયમાં જ્યારે આપણા રબારી સમાજમાં ભણતર કરતાં દૂધ વેચવાના પરંપરાગત વ્યવસાયનું મૂલ્ય વધારે હતું અને ઘરમાં વીજળીના દીવા મર્યાદિત હતા ત્યારે શેરીની સરકારી લાઈટના થાંભલા નીચે ધ્યાનમગ્નતાથી ભણી હમેંશ પ્રથમવર્ગના ગુંણાક સાથે સ્કોલરશીપ મેળવી ચાર્ટર એકાઉન્ટન્ટની … Continue reading

Posted in પ્રસંગો, સ્વરચિત કૃતિઓ | 5 ટિપ્પણીઓ

ઈશ્વરે ગ્રાન્ડ કેન્યન બનાવ્યું પણ તે રહે છે સૅડોનામાં

‘God created the Grand Canyon, but he lives in Sedona’ (ઈશ્વરે ગ્રાન્ડ કેન્યન બનાવ્યું પણ તે રહે છે સૅડોનામાં) રેડ ઈન્ડિયન લોકોની જીભે રમતું રમતું આ વાક્ય મારી જીભેચઢ્યુ ત્યારે સૅડોનાની મારી ત્રીજી યાત્રા હતી અને તે છેલ્લી ન હોય … Continue reading

Posted in ડાયાસ્પોરીક સર્જન, પ્રવાસ, સ્વરચિત કૃતિઓ | 1 ટીકા

એક પત્ર

પ્રિય આત્મન, આત્મા અને મનને જોડતી તારી સાથેની વર્ષોની મૈત્રીમાં વચ્ચે વચ્ચે આવતા વિયોગનો સમય આ વખતે લંબાયો છે તેથી પત્ર લખું છું આશા છે કે તું કુશળ એટલે કે જાગૃત હોઈશ. તને મળીને થતી અવર્ણનીય પ્રસન્નતા કેટલાય સમય સુધી … Continue reading

Posted in સ્વરચિત કૃતિઓ | 2 ટિપ્પણીઓ

સૂના રે પડ્યા….

[અમારા સ્વર્ગવાસી માતા (તા. ૨૨ જાન્યુઆરી ૨૦૧૭) ની યાદમાં….] Iસૂના રે પડ્યા રે ઓરડાં સૂના રે પડ્યા…. મા રે વિનાના ઘરમાં અમે સૂના રે પડ્યા….. મા નો સંદેશ અમને દરિયાપાર પહોંચે ઊના રે પડ્યા આંસુ ઊના રે પડ્યા…. મા રે … Continue reading

Posted in સ્વરચિત કૃતિઓ | 8 ટિપ્પણીઓ

ઉડતી નજરે…

બે ઘટનાઓ અને ભગવદ્‍ગીતામાં  મનોવિજ્ઞાન ઘટના નંબર ૧ દોડની એક હરીફાઈમાં પ્રથમ અને બીજા નંબરે ઈનામ જીતેલા બે હરીફોના સમય વચ્ચે બહુ જ ઓછી ક્ષણોનો તફાવત હતો. મોટાભાગનું અંતર બેઉ હરીફોએ સરખી ઝડપે કાપ્યું હતું. છેલ્લી થોડી ક્ષણોમાં તીવ્ર રસાકસી … Continue reading

Posted in સ્વરચિત કૃતિઓ | 2 ટિપ્પણીઓ

કાળચક્ર 

તરસનો દરિયો પી અને પ્યાસ બુઝાવી આશની ભુખની જ્વાળાને ઠારી નકોરડાં ઉપવાસથી કામની તડપને ઝડપથી વાળી કાર્યોમાં અંતે, ઈચ્છાઓના સ્મશાનમાં, સળગતી રાખના ઉજાસમાં ભૂત કહે ભાવિને, તારી સંગાથે આજ આનંદ ભયો પણ પળમાં જ હું  થયો નાનો, તું સદાય મોટો … Continue reading

Posted in કાવ્યો, સ્વરચિત કૃતિઓ | 2 ટિપ્પણીઓ

નમસ્કાર

લાલઘૂમ સૂર્ય બળતો અને બાળતો બળ્યુ આ જીવન ટકાવતો ! નમસ્કાર બળતી ધરાને રક્ત ટપકતા સેંથે આંસુનો વરસાદ ઝીલે સડકના ડામ દેતા મનુષને તો ય ધાન, પાન, સ્થાન દે!

Posted in કાવ્યો, સ્વરચિત કૃતિઓ | 1 ટીકા