ભીની સવાર

ખુલ્લુ આ મન અને ખુલ્લુ આકાશ છે.

મંઝીલ બહુ દૂર પણ મિલનની આશ છે

ઉડતા પંખીની પાંખે ઉડે મારું મન

તારી અટારીએ થોભી ટહૂકે પ્રસન્ન

વાદળોની સંગે રમે બુંદ બુંદ થઈ

તારે આંગણીયે વરસે ઓઢીને પવન

વીજળીને તેજે ઝબકે નેણ ને નયન

ઝળહળતું મન કે તારું આ ભવન ?

ટોડલે બેઠું છે તારે આખુ યે ગગન

સૂયદીપ પ્રગટે ઝૂમે લીલેરું વન

સ્વપ્નલીલા

મા ગુર્જરીને ખોળે અરબી સમુદ્રના તરંગો  મધ્યે

સ્વપ્નોની દુનિયામાં રમતી હું ખોવાતી

વાદળોથી ઘેરાયેલા અવકાશી યાન થકી છૂટતા

સ્વપ્નોની સેરમાં સરતી હું પથરાતી

એટલાંટિકને કિનારે થીજેલા બરફના ઢગ વચ્ચે

 બોસ્ટનની ધરતી પર ધ્રુજતી હું થરથરતી

ફૂટતા ફટાકડાં બંધ લોચન મધ્યે દિવડાંની હાર

હોળી-દિવાળીના રંગો ખેલતી હું રંગાતી

શ્વેત-શ્યામ ચહેરાઓ ને લાલ –લીલી નાતાલના

  પ્રકાશતાં તારલાં જોઈ અંજાતી હું મલકાતી

ઈશુ વગાડતાં વાંસળી ને કૃષ્ણની છાતીમાં ખીલા

રામ રમ્યા સીતાના સ્વપ્ને રોતી હું વલોવાતી

મા-ભોમની ધરતી બની સ્વપ્ન અને સ્વપ્નના

દેશમાં પારકી થઈ વીંધાતી હું પરોવાતી

(અહીં પંકતિના ક્રમમાં તમે જોઈ શકશો કે પ્રથમ પંકતિમાં દેશની ધરતી છોડ્યા પહેલાંની વાત છે જેમાં (પરદેશના) સ્વપ્નના તરંગો છે. બીજી પંકતિમાં દેશ છોડી પરદેશ આવતી વખતે છૂટતી દુનિયાની હળવી વેદના છે. ત્રીજી પંક્તિમાં પરદેશમાં સ્થિર થવાની મથામણ છે. ચોથી પંક્તિમાં પરદેશની દુનિયાની હકિકત અને સ્વપ્નના મિશ્ર રંગોથી રંગાયેલા મનની વાત છે. આ પંકતિમાં અહીં 4થી જુલાઈના ફૂટતા ફટાકડાં સાથે મન દિવાળી સાથે જોડાય જાય છે અને બંધ લોચન મધ્યે શબ્દ થકી સ્વપ્ન અને હકિકત જોડાય છે.પછીની પંકતિમાં અહીંની દુનિયાની ચમકમાં આનંદ મેળવવાની કોશિષ છે. પણ આખરે અંદરની વેદના ઉર્ધ્વગામી બની ઈશુ અને કૃષ્ણને એકાકાર કરે છે પણ તો ય સંસ્કૃતિ વિલાય છે તે સાચવવા માટે જરૂરી એવી ત્યાગની ભાવના સ્ત્રીઓમાં નથી રહેતી અને સ્વેચ્છાથી પરદેશમાં પરોવાયા છતાં પારકાપણુ તો રહે જ છે અને અહીંના સીટીઝન થવા છતાં ભિન્નતા તો રહે જ છે.)

વનરાવનમાં

ગાયો ચરાવતી એક વાંસળી મધૂરી

વાંસળીને સૂરે રાધા ચાલી ઉતાવળી,

રોંઢો થયો ને વેણુ વાગે રે ધીરી

ભાત લઈ ચાલી રાધા બહાવરી

યમુનાના નીરની ભરી રે ગાગરી

વગડાની વાટે રણકે મીઠી ઝાંઝરી

ક્યારે ખોલુ ગાંઠ ઓઢણીની મારી?

ક્યારે જમાડું મારા ભુવનના સ્વામી?

હરખાતી હૈયે જોઈ સૂરત મનમોહિની 

ગાયો ચરાવતો મીઠી વેણુ વગાડી

મેલોને શ્યામ હવે વ્હાલી આ વાંસળી

તૃપ્તી આપોને પ્યારા ભોજન આરોગી

સુણોને ઘનશ્યામ હવે વિનંતી મારી

વાંસળી મેલોને લો પ્રસાદી વનમાળી

પ્રતિક્ષા

યુગો વીત્યા જે ક્ષણની પ્રતિક્ષામાં

તે જરા ઝબકી, વણથંભી ગઈ હસતી,

મૂકીને હાસ્ય એનું, આયનામાં ચોતરફ,

હવે આયનો જોઈને હું હસુ છું ત્યારે,

લોકો કહે, તપશ્ચર્યા ગઈ એળે એથી

મળ્યુ ના જોઈતું મને તેથી

જાતને નીરખી હસ્યા કરતી

પાગલ થઈ ગઈ છું હું સદાને માટે !

દોસ્તી

તારી સંગે ચંગે રહી હું મસ્ત રંગે રંગાયો

           દોસ્ત તુજ વિણ જીવન પથ આકરો

સાંભરે આજ બાળપણ દૂર પંથ મિલનનો

          પળો અમૂલ્ય સરતી ઝંખે સાથ તારો

પ્રિયાની ગોષ્ઠીમાં તુજ વખાણ અતિ મિત્ર

              તું ઊંચે આસન,  હું તુજ બિન બાવરો

દોડંદોડી જીવનની મન તને મળે દિનરાત

           ક્યાં ઘડી નિરાંતની કદીક ઊઠે પુકારો

સ્નેહ જળ પીધાં કદીક તે થયા અમૃત આજ

             લે દોસ્ત તાદુંલ હવે તો ખૂટ્યા ભંડારો

પાનખર

અંગ અંગમાં લઈને ભીનાશ

         ઊડયું એક તાજુ પાન

ડાળી છૂટ્યાનો લીલો અહેસાસ

         દૂર થયાં પંખીના ગાન

વહેતાં વાયરામાં ફરફરતું જતું

         સૂર્યના તેજ પરે ધ્યાન

તરતી આશ ઉડે બાષ્પ થઈ

         ધરતી પર ઢળે સભાન

અર્પણ કાયા થઈ વૃક્ષને ચરણ

          ફૂટવાનું ફરી થઈ અંતર્ધાન.

તારા વગર

તારા વગરનો દિવસ

એટલે

સૂરજ વગરનો દિવસ,

       દિલનો તું જ એક પ્રકાશ !

 

તારા વગરની રાત

એટલે

ચંદ્ર  વગરની  રાત,

       અમાસનો તું જ એક અજવાસ !

 

તારા વગરની સવાર

એટલે

ઝાકળ વગરની સવાર,

         પુષ્પની તું  જ  એક  સુવાસ !

 

તારા વગરની સાંજ

એટલે

રંગો  વગરની  સાંજ,

         ક્ષિતિજની તું જ એક ભિનાશ !

 

તારા વગરનો પંથ

એટલે

પ્રાણ વગરનો પંથ

          પથિક હું,  તું જ એક પ્રવાસ !

 

સાથી, ચાલ ભમીએ સાથ

           મારો તું  જ  એક આવાસ !

અધૂરી પ્રીત

વ્હાલમની પ્રીત અધૂરી સખી

પૂરી થઈ ગઈ રાત

રાતની વાત ન પૂછજે સખી

ઉજળી થઈ ગઈ સવાર

સાત પગલાં આકાશમાં સખી

પાંચ પૃથ્વી પરે સાથ

સ્પર્શથી રણઝણ્યા તાર સખી

ટેરવે ફુટ્યા તેજ અપરંપાર

આંખોમાં દરિયો ઘૂઘવે સખી

રેતીના પટ આરપાર

વ્હાલમની પ્રીત અધૂરી સખી

પૂરી થઈ ગઈ રાત

આગમન

પગલે પગલે તારે સાજન મોતીડા વેરાવુ ….(2)

 

ઊભી રે વાટે તારા આગમનના ઢભૂકે ઢોલ

                         કંકુ ને અક્ષત સાથે ફૂલડે વધાવું….

                                  પગલે પગલે તારે સાજન……

આંખો પીવે છે તારા ચરણોના રૂપ પ્યારા

                         નૃત્યના તાલે મારું તનડું ડોલાવુ….

                                     પગલે પગલે તારે સાજન…….

રાજ મહેલ સમ સોહે આજ ઝૂંપડી મારી,

                           રૂપાના બાજોઠે બેસણા કરાવું ……

                                     પગલે પગલે તારે સાજન……..

પાલવનો વિંઝણો ને હૈયાનો ઝૂલો શીતળ

                          શિરે તારે સુંગધી જલધારા વરસાવું……..

                                       પગલે પગલે તારે સાજન……..

ઘરની પછીતે

ઘરની પછીતે કંઈ ચેતન ફરક્યુ

ને દિવાલના ઊંચા થયા છે કાન !

હણહણતી હવા ને ધસમસતો વેગ

હૈયામાં ફફડાટ અને તુટ્યુ છે ધ્યાન !

નજરું થાકી ને નેણ નમ્યા છે નીચા

અટવાતુ પગમાં થઈ દોડતુ વેરાન !

છુપાઈને છેતરતુ કોઈ સૂની આ ડેલીએ

સાંકળ વાસુ તો ય ભુલાવે ભાન !